Do pałacu, usytuowanego we wschodniej części wsi, prowadzi bardzo przyjemna droga z pobliskich Czereńczyc, należący dawniej do rodziny von Zedlitz. Droga prowadzi najpierw koło stawu, gdzie w maju przepięknie rechoczą żaby, skręcamy w lewo, potem w prawo i po kilkuset metrach drogi przez las dochodzimy do rzeki Bystrzycy. Dalej znajduje się zaniedbany park, w którym stoją ruiny pałacu, otoczonego niegdyś fosą z wodą. Obiekt jest wprawdzie w ruinie, ale warto go obejrzeć ze względu na wartości artystyczne, jakie pałac niegdyś reprezentował i które można jeszcze dostrzec.

Pierwotnie istniał tu dwór, zbudowany w XVI w. (świadczy o tym inskrypcja na tarczy herbowej von Seydlitzów C. S. 1571, znajdująca się obecnie w szczytowej ścianie dawnej stajni), prawdopodobnie na fragmentach wcześniejszej budowli, której pozostałości są w piwnicy zachodniego skrzydła. Od -strony południowej znajdują się także piwnice, zbudowane głównie z kamienia łamanego, będące śladem po południowym skrzydle dawnego, renesansowego dworu, który był czteroskrzydłowym założeniem wokół prostokątnego dziedzińca, otoczonego sklepionymi krużgankami.

W latach 1740-1744 powstał barokowy pałac, prawdopodobnie według projektu Christopha Hacknera (Christoph Hackner (1663-1741), jeden z najbardziej znanych budowniczych śląskich doby baroku. Jest twórcą wielu kościołów i pałaców, m. in. Hatzfeldów we Wrocławiu, w Wierzbicach, letniego pałacyku biskupów wrocławskich, przebudował pałac Hatzfelda w Żmigrodzie, barokizował (?) pałac w Leśnicy) , na zlecenie ówczesnych właścicieli, którymi byli Franciscus Alexander Augustus baron von Kalckreuth, ożeniony w 1719 r. z Marią Elisabeth Schmerhowsky von Lidkowitz (Śmerovsky z Lidkovic).

Obiekt jest założeniem dwuskrzydłowym, zbudowanym z cegły i kamienia łamanego, na planie zbliżonym do litery L, częściowo podpiwniczonym, ze sklepieniami kolebkowymi. Dwukondygnacyjny, na wysokim cokole, nakryty po przebudowie barokowej dachem mansardowym, potem płaskimi dachami czterospadowymi. Elewacje byty tynkowane. Głowice pilastrów kamienne, same pilastry i uszakowate obramienia okienne zostały natomiast wykonane w tynku.

Główna fasada (północna) symetryczna, dziewięcioosiowa. Nad trzema środkowymi osiami pseudoryzalit zwieńczony trójkątnym naczółkiem z oculusem. Pilastry z kompozytowymi kapitelami w wielkim porządku, w narożach fasady i ryzalitu zdwojone.

Wejście do pałacu prowadzi przez kamienny most nad fosą, częściowo zasypaną w XIX w., następnie przez portal balkonowy, umieszczony na osi ryzalitu, z kamienną balustradą, podobny, choć znacznie mniejszy, do portalu gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego. Portal flankowały hermowe pilastry z aliantami i kolumnami. Nad porte fenetre znajdował się kamienny kartusz herbowy rodzin von Kaickreuth i Schmerhowski. Układ wnętrz jednotraktowy, z wąskim korytarzem od strony dziedzińca. Wnętrza parteru miały sklepienia kolebkowe i krzyżowe, bez żeber. Część pomieszczeń miała sufity płaskie, niektóre zdobione stiukami. Po prawej strony sieni znajdowały się reprezentacyjne, choć mało dekoracyjne, schody na piętro. Na parterze zachodniego skrzydła znajduje się pomieszczenie, będące prawdopodobnie kuchnią, podtrzymywane na środku przez renesansową kolumnę z jońskim kapitelem. Na piętrze północnego skrzydła, w części ryzalitowej, znajdowała się duża sala, której sufit był ozdobiony secesyjną dekoracją malarską o motywach roślinnych. Sąsiednie (zachodnie) pomieszczenie z kolei miało sufit z najbogatszymi sztukateriami. Jeszcze do lat 70. naszego wieku zachowała się barokowa stolarka, ale najcenniejsze były zamki drzwiowe, wykonane z brązu, prawdopodobnie w 1744 r., przedstawiające sceny myśliwskie.

Podczas rozbiórki ok. 1850 r. został pozbawiony południowego i wschodniego skrzydła. W późniejszym okresie zamurowano arkady na dziedzińcu i zmieniono kształt dachu (po 1871 r.). W roku 1935 pałac został otynkowany i odnowiony.

Powojenne zniszczenia pałacu zaczęły się w początkach lat 70. od uszkodzenia dachu, w którego wyniku zawalił się sufit w reprezentacyjnej sali pierwszego piętra. Zniszczona już była balustrada balkonu nad portalem. W roku 1984 mieszkała tu już tylko jedna rodzina. W latach 30. XVIII w. powstał przy pałacu, po zachodniej stronie, niewielki ozdobny ogród, zlikwidowany w XIX w.

Pozostały mury parteru i w dużej części pierwszej kondygnacji, resztki więźby dachowej. Fragmenty portali wewnętrznych, także wejściowy, są znacznie zniszczone, brakuje balkonu. W jednym z pomieszczeń w zachodniej części, o sklepieniu krzyżowo-kolebkowym, znajduje się, wspomniana już, jońska kolumna z dostawionym do niej piecem.